Merhaba, Biz Annen Ve Baban :))

nilayasin (2)

selam:))

tanıştırayım, biz annen ve baban :))

ben fotografçıyım, baban ise yazılımcı. ikimizde aynı işyerinde çalışıyoruz. orda tanıştık ve evlendik.

ben hareketli, deli dolu çoğu zaman çocuksu bir maceraperstim 🙂 babansa daha sakin, soğukkanlı ve mantıklı bir maceraperest 🙂 onu yakından tanımaya başladığım ilk anlarda anlamıştım hayatı birbirimiz için daha güzel yapacağımıza. inan bana onu sevgili olarak düşündüğüm ilk andan itibaren biliyordum bir gün evleneceğimizi 🙂 birbirimizi çok seviyoruz. ve sen hayatımıza girdiğinden itibaren daha da birbirimize bağlandık. bu çok güzel bişey. umarım sen de hayatında çok seveceğin ve hayat bu kadınla daha da güzel yaşanır diyebileceğin biriyle karşılaşır ve evlenirsin oğlum.

ekonomistim ben aslında, fotograf hobimdi. şanslıydım ki bu hayatta sevdiği işi yapan az sayıda insandan biri oldum. hobim işim oldu. babanın da hobisiydi fotograf. ama o daha çok kamera çekimlerini seviyor. şimdiden senin görüntülerini çekmek için sabırsızlanıyor. ben de bol bol fotograflarını çekeceğim senin 🙂

diğer ortak sevdamız ise motosiklet. babanın biz evlenmeden önce güzel bir chopper’ı vardı. çok havalıydı canım onun üzerinde. giyinirdi deri montunu, siyah pantolonunu felan hava atardı bana 😛 ne gezdik o motorla. pek rahat sayılmazdı ama olsundu. güzeldi :)) evlenirken sattı onu, küçük bir scooter aldık. chopper’dan sonra scooter çok kolay ve pratikti. sen gelene kadar planlarımız vardı. bir enduro alacaktık. gerçi hala var ama baya bi öteledik sanırım 🙂

baban seninle ilgili güzel hayaller kuruyor. en sevdiği sporu seninle yapmayı planlıyor. sen 10 yaşına gelince sana da kendine de cross motor almayı planlıyor. sonra ver elini dağ taş tepe. biz de (biz derken bir kız kardeşin olacağını da planlıyor 🙂 ) kardeşinle mangal malzemelerini hazırlayacakmışız :))))) plan bu. bil de öle gel dünyaya :))

şimdilik bu kadar. zamanla sana yazdıkça zaten bizi tanıyacaksın 🙂

Merhaba Oğlum…

nilayasin (1)

merhaba oğlum,

biz annen ve baban 🙂

evliliğimizin üzerinden 1,5 yıl geçmişti ki 16 kasım 2013 tarihinde bizimle birlikte olduğunu öğrendik. o kadar güzel bir gündü ki bizim için. çok ama çok mutlu olduk. çünkü seni çok istiyorduk.

sabah verdiğim kan testinden sonra, telefonun çalmasını saatlerce beklemek ne kadar da zorlu bir süreçti. sanki günler sürmüştü. telefondaki ses senin artık bizimle birlikte olduğunu söylediği anda gözyaşlarımı tutamamıştım 🙂 sarıldık babanla birbirimize. bir süre öyle kalakaldık. ne kadar da güzel bir haberdi artık bizimle olman.

elimle karnımı tuttum, orada olduğunu bilmek ne kadar da güzel bir duyguymuş. babanla benim en mutlu olduğumuz günlerden biriydi o gün. artık yalnız değildik, sen vardın…